Ik ga op vakantie!

En dan bedoel ik niet van 23 t/m 25 maart met vriendinnetjes naar de Beekse Bergen.
En dan bedoel ik ook niet van 17 t/m 22 april met studiegenoten naar Rome.
Die tripjes zijn al gepland en die gaan sowieso ook gebeuren. Maar wat ik met de titel van deze post bedoel, is dat ik ook in de zomer op vakantie ga. Eerst had ik zo mijn twijfels. Eéntje werd veroorzaakt door geld. Dat kan nog wel eens ontbreken dan. De andere werd veroorzaakt door studie. Ik had het nobele plan om alvast in augustus met mijn stage te beginnen, zodat ik daar eerder mee klaar ben en misschien binnen een jaar mijn master kan halen. Ik wilde een keer gewoon een maand zomervakantie nemen in plaats van ruim twee maanden, is toch ook lang genoeg?
Kortom: ik wilde verstandig zijn!

Maar ik kan het niet. Nu het al de hele week zo'n stralend weer is, krijg ik echt al weer zomerkriebels. Ik kan gewoon niet de hele zomervakantie in Nederland blijven. Want ik ken mezelf, dan ga ik toch weer heel veel werken. En dan word ik daar chagrijnig van. En dan heb ik niet het idee dat ik écht vakantie heb gehad. En stel je voor dat het dan vier weken regent? Weg zomerblijheid! Dus, bij deze besluit ik officiëel dat ik mijn goede voornemens voor de zomer overboord gooi! Het gaat vroeg of laat gebeuren, gewoon lekker een weekje naar de zon! Je leeft maar één keer toch?

Check, check, dubbelcheck

Mensen die mij een beetje kennen weten al dat ik ontzettend rare tics en gewoontes heb. Ik heb er laatst ook al een paar verklapt op deze blog. Maar ik lijk weer een nieuwe ontwikkeld te hebben! Aaaah, nu ziet niemand mij meer voor een normaal en volwaardig persoon aan! Wat mijn nieuwe tic dan is? Ik controleer minstens 2 keer of ik deuren op slot heb gedaan. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik doe het overal. Op de wc, in de douche, ik voel een keer extra aan mijn deurklink als ik weg ga. Terwijl ik eigenlijk toch echt wel weet wanneer ik dingen op slot doe. Nou ja, zal wel een extra stukje zelfbescherming zijn ofzo...

Tip van de dag!

Vandaag heb ik mijn Bachelordiploma in ontvangst mogen nemen (Aaah, dat schept verwachtingen!). Dé aanleiding om lekker te gaan lunchen met mijn ouders. Bij Zussen (leuke tent, naast Broers!) at ik een foccacia met gegrilde kip en sesamdressing (overheerlijk trouwens) en dronk ik thee. En wát voor een thee zeg! Ik had alleen maar de keuze uit die nieuwe Pickwick Leafs-serie. Je weet wel, die pyramidevormige zakjes. Wat zag dat er leuk uit en wat was dat toch lekker! Althans, de Mint Fusion in ieder geval, de rest heb ik niet geproefd. Ik weet dat het gaat om de smaak, maar ik vond de zakjes stiekem toch ook wel erg leuk hoor...Ik zou bijna meer thee- dan koffie-verslaafd worden! En als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog een doosje van mijn net gestarte verslaving van mijn moeder!
Als je nog niet overtuigd bent, mag je ook een keer eerst bij mij komen proeven hoor ;)

Zullen we gaan hossen?

Terwijl een groot deel van ons land zich nog tegoed doet aan alle snuisterijen die horen bij het festijn dat Carnaval heet, heb ik dat leven alweer ingeruild voor het serieuze studerende leven van een Masterstudent. Want ook al vonden veel Brabanders het vreemd om te horen, ik had gewoon college vandaag. En dus geen vakantie. Geen week om bi j te komen van al dat gefeest. Maar dat maakt niet uit, het is wel mooi geweest. En begrijp me niet verkeerd, want ik vind Carnaval echt een geweldig feest: jezelf lekker gek uitdossen en maar hersenloos meezingen met de meest foute liedjes. En daar natuurlijk ook enkele biertjes bij nuttigen. Gezellig met vrienden. En ook deze Carnaval was weer een daverend succes en een waar feestje!
Maar in principe kun je ook al wel na twee dagen de liedjes met teksten als 'We drinken bier met een rietje', 'Hedde gij nog aajer in de koelkast?' en 'Ze maken mij de pis nie lauw' van a tot z meezingen. Daar heb ik echt geen vier of vijf dagen voor nodig. Iets waar ik echter na iets meer dan eenentwintig levensjaren nog niet uit ben, is wat dat overal opduikende hossen nou is. De polonaise? Gewoon een beetje stampen op de muziek? Ik denk geen van beide, maar wat dan wel?

I've been tagged!

Ok, ik ben getagged door Laura! Nu is aan mij de taak om vijf dingen over mezelf te vertellen die maar weinig mensen weten. En dan mag ik daarna weer het stokje doorgeven aan drie andere bloggers. Dus, daar gaat ie...

1. Ik ben er ééntje van een tweeling. Ok, da's vast geen nieuws. Maar wat veel mensen niet weten, of eigenlijk niet willen weten of niet geloven, is dat ik er ééntje van een twee-eiige tweeling ben!

2. Mijn obsessie met Xander de Buisonjé is helemaal niet 'gespeeld' of voor de lol ofzo. Ik vind hem écht heel gaaf! Goede stem, coole liedjes en natuurlijk zijn geweldige verschijning! Dus lach me er nooit meer om uit! Ik ben bloedserieus!

3. Af en toe (ok, redelijk vaak...) heb ik last van dwangneurotische trekjes. Zo moet een stapeltje papieren op mijn bureau altijd precies netjes recht liggen, in de hoek en mooi opgestapeld. En ik tel in mezelf vaak het aantal letters van woorden. En ik loop alleen (ok, meestal dan) op de witte strepen van een zebrapad. En ik tel het aantal treden dat een trap heeft. Dus als ik af en toe in gedachten verzonken lijk, hier ligt het misschien aan ;)

4. Stiekem is mijn grote wens volgens mij om na mijn studie even een paar maanden sabbatical te nemen en lekker de hele wereld over te reizen. Ik zeg 'volgens mij' omdat ik het eigenlijk niet zeker weet. Maar het idee duikt wel steeds vaker op in mijn hoofd. En iedere keer gaat het gaver klinken! Thailand, China, Mexico, Brazilië, Argentinië, Cuba...ik droom gewoon lekker ff verder...

5. Soms denk ik echt dat ik alcoholist aan het worden ben. Dan drink ik een week lang elke dag minstens een halve fles wijn leeg (wit, rosé en sindskort zelfs ook rood!). Gelukkig heb ik nog geen ontwenningsverschijnselen als ik dan een avondje niets drink, dat maakt het allemaal iets minder erg ;)

Zo, boeiend hè?!? Nou ja, kijk maar wat je er mee doet. Ik geef in ieder geval het stokje door aan Di-jan, Sandmannetje en Snoops!

Muziektip

Heb je dat wel eens, dat je bij het horen van een bepaald liedje of een bepaald album al meteen onder de indruk bent? Nou, dat had ik dus laatst, en wel met de 19-jarige Schotse singer/songwriter Paolo Nutini. Op zijn album 'These Streets' staan tien heerlijke nummers. Mooi als achtergrondmuziek, maar ook mooi om de teksten. Én, niet geheel onbelangrijk, gezongen door een prachtige stem! Jullie horen het al, ik ben fan!

Memories

Daar zit ik dan, een beetje op mijn kamer vakantie te vieren. Heel vreemd om na een stage van bijna vier maanden ineens drie weken vrij te zijn. Ik moet nog wel een stageverslag schrijven en nog wat andere dingen waar je normaal niet aan toe komt als je ongeveer fulltime werkt en maar zeer parttime thuis bent. Maar da’s toch anders. Vandaag heerlijk gewoon weer eens thuis geluncht en ’s middags even lekker een tijdschrift gelezen. Daar was ik toch ook wel weer eens aan toe, hoewel mijn stage echt super goed is bevallen.

In het begin was het natuurlijk wel wennen, vooral het vroege opstaan. En dat dagelijks. Maar leuke werkzaamheden en enthousiaste en gedreven collega’s maken heel veel goed. Bijna nooit stond ik ’s ochtends met een ochtendhumeur op de trein te wachten. Bijna altijd had ik zin in weer een werkdag en was ik vastbesloten er weer volop tegenaan te gaan. En als je dan op je laatste dag nog eens niets dan lof over je uitgestort krijgt (‘buitengewone inzet’, ‘geweldige schrijfvaardigheid en –stijl’ en een ‘glansrijke carrière’ die me wordt toegewenst), dan weet je waar je het allemaal voor gedaan hebt. Fijn, die wederzijdse positiviteit!

Ik heb vooraf heel lang getwijfeld of ik er wel goed aan zou doen om later met mijn master te beginnen om vrijwillig een paar maanden stage te lopen. Maar nu kan ik zeggen dat ik er van overtuigd ben dat het een goede keuze is geweest en ik er veel van geleerd én van genoten heb! Nu nog maar hopen dat de bijbaan-onderhandelingen ook nog positief uitpakken.
Duimen jullie voor me?

Wannabe-bloedneus

Ik eet een keer bij mijn ouders. Mijn moeder heeft heel pittig thais gekookt. Lekker, maar ik krijg er altijd zo'n loopneus van. Ik veeg een keer met mijn vinger onder mijn neus door om de schade van deze keer op te meten. Bloed aan mijn vinger. Nog maar een keer, even zoeken naar bevestiging. Minder bloed aan mijn vinger. Verschrikte uitroep: 'Whaaa! Een Wannabe-bloedneus!!'. Drie vragende blikken: 'Wannabe-bloedneus?'. In koelen bloede het antwoord: 'Ja, het loopt er niet uit!'
Tot zover de uit het leven gegrepen etenstijd-verhalen...

22

Jeeej, vandaag ben/was ik jarig. 22 jaar alweer, wat voel ik me oud. Ik bedoel, als je 21 bent, ben je ook al officieel volwassen. Maar stiekem ben je dan ook nog een beetje schijnvolwassen enzo. Als je geen zin hebt, hoef je je niet volwassen te gedragen. Maar nu voelt het écht! En ik kan je vertellen dat ik daar gisteravond al chagrijnig over was. En vanochtend toen ik opstond nog steeds. Bah, ouder worden!

Maar lieve mensen: jullie hebben me er doorheen geslagen! Door al jullie lieve SMSjes, kaartjes, telefoontjes, 'real-life felicitaties', cadeautjes en niet te vergeten de krabbels op hyves is het tóch nog een leuke dag geworden! En zo wordt ouder worden toch weer wat draaglijker...

Gezelligheid & jolijt

Daar zit ik dan. Lekker lui thuis op een gewone donderdagavond. Helemaal uitgeteld welteverstaan. Mijn oogleden voeren een felle strijd tegen de zwaartekracht. Duidelijk een gevalletje van extreem slaaptekort. Maar het is niet erg, want ik heb er allemaal leuke dingen voor in de plaats gehad de afgelopen week.

Zo bevond ik mij afgelopen vrijdag als vitale twintiger (help, bijna 22 al!) tussen ongeveer 8.000 mensen uit de categorie 'opgewarmd lijk' en 'genoot' bij de MAX Proms van optredens van artiesten die bij de doelgroep gelukkig wél in de smaak vielen. Ik noem een Ben Cramer en een Vicky Leandros (Wie?? Juist ja...). Meezingen leek verplicht. Verder geen commentaar hierover...

En toen was het maandag. En toen had ik alweer een uitje vanuit mijn stage. Ik had het genoegen om naar de première van de Nederlandse film 'n Beetje Verliefd te mogen. Voor een Nederlandse film was hij nog best ok! Maar belangrijker waren natuurlijk alle BN'ers die ik gespot heb. En ik weet dat als je uit het Gooi komt je dat helemaal niks meer doet, maar ik als Brabants provinciaaltje vond het toch stiekem heel gaaf. Victoria Koblenko die dacht dat ze door me heen kon lopen als ze maar met een arrogante blik alsmaar rechtdoor bleef lopen (haha mislukt!). Hoofdrolspeler Yes-R die op de rode loper tegen me aan knalde toen een journalist hem de zeer originele vraag stelde wat er door hem heen ging. Verder nog Jim, Stanley Burleson, Ron (alias Tarzan uit de gelijknamige musical), Arie van het reisprogramma dat op zondagavond volgens mij op RTL4 komt, Ali B, Eddy Terstall, enz. Ook nog even de afterparty meegepikt. Kortom: leuk avondje!

Gisteren vierde ik Sinterkerst met allemaal originele, leuke of stomme cadeautjes. Een hoop gezelligheid erbij en natuurlijk aan de hand van een dobbelspel de bijbehorende strijd om het gaafste cadeau. Backstabbing werd getolereerd. Wederom een geslaagde avond.

En verder heb ik nog lekker gewerkt op mijn stage (én als stagiair ook maar even iemand ingewerkt!), een verjaardag gehad en een geslaagde borrel bezocht. Zucht, wat een leven hè? Eigenlijk is het allemaal leuk op het moment! Maar ik ga wel dadelijk even bijslapen...

Wijze inzichten

Hij zoekt een stok
Om mee te spelen
Gaat niet naar school
Zoals zovelen
Hij loopt op zijn blote voeten door het zand
Met zijn kleine zusje huilend aan zijn hand
Waar is hij beland?

Zij zoekt een tak
Om mee te vegen
Woont in een huis
Van gevonden stenen
Ze is al heel haar leven ondervoed
En hoe oud ze is dat weet ze niet zo goed

En opeens komt daar die lach
Want ze leven met de dag
Ze laten zich niet leiden door hun leed
Ze zien alles relatief
Want het leven is hun lief
Ze zorgen dat hun hart het niet begeeft

Hij zoekt wat hout om te verkopen
Moet op het land uren lopen
Hij hoopt dat het gaat regenen vandaag
En of de oogst het haalt is nu nog maar de vraag

En opeens komt daar die lach
Want ze leven met de dag
Ze laten zich niet leiden door hun leed
Ze zien alles relatief
Want het leven is hun lief
Dat is iets wat men bij ons wel eens vergeet

We zijn het kwijt (4x)
Relativiteit

En waar blijft bij ons die lach
Hij wordt minder elke dag
We vergeten waar het allemaal om draait
Zoek het kind weer in jezelf
Zie het leven als een spel
En zorg dat het niet zomaar overwaait
Het leven is dun gezaaid (2x)

Xander de Buisonjé - Relativiteit

Rare Belgen

Een quote uit Undercover Lover (nee dat kijk ik niet, ik zapte er toevallig voorbij en bleef even hangen!): 'Spijt komt altijd te laat'. Tja, da's nou juist de grap. Spijt krijg je pas achteraf. En dus als het eigenlijk te laat is. Spijt kun je niet op tijd krijgen, want dan zou je het ding waarvan je later (of: te laat) spijt van krijgt niet doen. Of denk ik nu te simpel en de Belg in kwestie te moeilijk?

Zzzzzz...

15 uur slaap. En dat verdeeld over 3 nachten. En dat in combinatie met een paar volle werkdagen én een hele dag Disneyland Parijs. Gisteravond/vannacht voordat ik ging slapen schatte ik zomaar in dat ik er vandaag de hele dag als een zombie bij zou lopen. Wallen tot op mijn knieën enzo. Bij mijn stage alleen maar op en neer lopen tussen mijn werkplek en de koffie-automaat (hmm Douwe Egberts-shizzle!) enzo. Maar nee. Na een moeizame start vanochtend heb ik er de hele dag geen last van gehad. Gewoon lekker keihard gewerkt. En gewoon maar één koffie nodig gehad. Topfit zou ik bijna zeggen! Ik sta van mezelf te kijken!
Maar Goofy en Pinokkio zijn arrogant! En Captain Jack Sparrow ook! Zo!

Spoken?!

Jongens, mijn spreekwoordelijke klomp is gebroken! Heel vreemd gewoon. Vanochtend voordat ik de deur uit moest, moest ik natuurlijk mijn computer al aan hebben. Mail checken, lachen om de Lach van de dag, je kent het wel. En ja, dan laat ik mijn computer aan staan als ik de hele dag weg ben. Gewoon luiheid denk ik. Dat maakt verder niet uit, maar wat nou het rare was: 's ochtens toen ik ging stond mijn status bij MSN op 'offline weergeven' (is 1x minder klikken dan helemaal afmelden ofzo). En toen kwam ik thuis en toen was mijn status 'online'. En mijn kamer zat op slot. En het raam stond op een kier, dus daar kon ook niemand doorheen geklommen zijn. Hoe kan dat nou? Ikke nie snappen...

En dan denk ik aan Brabant...

Ik weet het, ik heb echt té lang niets gepost. Maar nu ben ik er dan weer even! Gewoon eigenlijk om mijn trouwe lezers te laten weten dat het nog steeds goed met me gaat ;). Ben tegenwoordig lekker druk bezig met mijn stage en met bestuursdingetjes. En tussendoor af en toe ook nog werken en een boel gezelligheid.
Een mooie gedachte wilde ik jullie toch niet onthouden. Ik was gisteren gezellig met vriendinnetjes van de middelbare school gaan stappen in Den Bosch. We zijn allemaal in andere steden gaan studeren; Utrecht, Nijmegen, Amsterdam, enz. Allemaal weg uit Brabant dus ook. En nu werd gisteren 'Brabant' van Guus Meeuwis gedraaid. Toch een mooi moment, het voelde echt weer als vroeger; al die Brabantse gezelligheid met zijn allen!

MAX

Nee, geen naam van een of ander vriendje of geheime liefde of iets dergelijks. Dit is de naam van de omroep waar ik sinds vandaag stage loop! Je weet wel, die omroep voor de 50-plusser. Die met Catherine Keyl ja... Ik mag daar samen met nog een paar mensen de internetredactie doen. Teksten schrijven over de radio- en tv-programma's, over achtergronden bij die programma's, leuke afbeeldingen zoeken, in de gaten houden dat de lay-out allemaal een beetje klopt en er leuk uitziet enzo. Ik heb er nu dus één dag op zitten, en ik kan je zeggen: mijn eerste indruk is heel goed! Leuke mensen, leuke taken, leuke afwisselende onderwerpen.
Komt het denk ik toch nog een keer goed met mijn lang verwachte stage! Hadden jullie niet gedacht hè?

Rosé

Deze week was het zoals jullie ook allemaal wel gemerkt hebben heerlijk weer. En wat is er bij dat weer nou lekkerder om te drinken dan een rosétje (of meer...). Dat heb ik dan ook enkele keren gedaan. Een overzichtje:
De allersmerigste rosé dronk ik gisteravond bij Dianne. Hij was gezegend met de naam 'Mooi Kaap' en de beschrijving vertelde mij dat hij lekker fris en fruitig (of zoiets) zou zijn. Nou, 'Mooi Niet'. 'Mooi Bocht' kan ik beter zeggen. Maarja, voor het luttele bedrag van 1,90 euro kun je ook niet heel veel verwachten. Resultaat: een halve fles door de gootsteen.
De rosé die met de minste liefde werd opgenomen en gebracht, dronk ik bij Café De Luifel. Jezus wat een chagrijnig personeel liep daar rond zeg. Verder wel een ok rosétje.
En dan de allerlekkerste rosé: die dronk ik maandagavond bij Karin. Net als die van gisteravond was het een Zuid-Afrikaanse wijn. Echter wel van een wat duurdere prijsklasse. En gelukkig was dat te merken! Hmmmm, lekker fris was die. Dronk gewoon lekker weg. Dus Karin: complimenten hoor! (zo, staat het stiekem alsnog op mijn blog!)

Busje komt zo

Ok, stel je voor: de bus tussen Eindhoven en Tilburg. Lijn 142 en 141 noemen ze die. En die bussen doen pittoreske dorpjes als Oisterwijk, Moergestel, Best en Oostelbeers aan. En tja, op een gemiddelde zaterdag zitten er in zo'n bus die eens in de twee uur rijdt maximaal 4 mensen. Da's jammer. Vooral voor de chauffeur, want die heeft dan het idee dat hij voor Jan met de korte achternaam rijdt. Dus, wat doe je daar aan? Juist, je maakt de bussen gratis! Het resultaat: met een stuk of honderd man als sardientjes in een blikje in een veel te hete bus. Stomme Hollanders weer hoor, als het maar voor niets is...

Back to reality

Nou, morgen weer college. En dat na precies twee maanden vakantie. En ik vind het niet eens erg, ik heb er eigenlijk wel weer zin in. Wel denk ik dat dat vooral komt door de intro van vorige week. Ik ben voor de vierde keer (één keer als eerstejaars, twee keer mentor en nu als bestuur) meegeweest met de introductie voor de nieuwe eerstejaars CIW en wat was het toch weer een mooi feest! Wát een leuk kamp was het toch! Zoveel leuke eerstejaars, leuke mentoren, kookploeg en natuurlijk een razend enthousiaste IC! Ik heb echt het gevoel alsof ik weer helemaal vol positieve energie zit, ondanks een nog altijd aanwezig slaapgebrek. Hopenlijk blijf ik nog even in die intro-sferen, want dat bevalt me wel. In ieder geval dinsdag weer lekker borrelen met zijn allen, jeujj! Kan bijna niet wachten om iedereen weer te zien...

Dubbel

Pfff, wat een dag zeg... Gelukkig zijn niet alle dagen zo. Gelukkig hoef je niet elke dag zo'n beslissing te nemen. Ik weet wel dat het eigenlijk wel goed is zo. Maar mijn gevoel zegt heel ergens diep van binnen nog 'nee'. En voor mijn gevoel voelt die opluchting die ik voel nogal slecht. En toch is het het beste, daar ben ik inmiddels wel van overtuigd.

En ja, dit is waarschijnlijk heel warrig, ik weet het. Maar nu heb ik het weer even van me af geschreven en kan ik met een gerust hart gaan slapen. Morgen ga ik er gewoon weer voor!